Ola, bos días a todos e feliz luns. Non sei se che gusta ou che apaixona o fútbol, pero a min déixame bastante frío... Xa veremos que pasa mañá no partido Francia-España, a semifinal do Mundial de 2026. Eu estaría contento se España gañase para ver felices aos meus compatriotas. Espero que a Dea Fortuna estea do lado da selección española, e se non, pois non pasa nada; intentárono, e xa abonda. No primeiro artigo, o tema do día, Jesús A. Núñez Villaverde, codirector do Instituto de Estudos sobre Conflitos e Acción Humanitaria, escribe: Despois de acostumarme a navegar por lugares comúns —"é unha cimeira de extraordinaria importancia nunha encrucillada histórica", coma se non se dixese o mesmo nas 35 reunións anteriores— e de facer grandeza (con Donald Trump como actor principal, repartindo exabruptos e insultos), existe o perigo de pasar por alto o preocupante presente e o sombrío futuro da Alianza Atlántica, e da Unión Europea se insiste en actuar como ata agora. O poema de hoxe titúlase "A Renuncia", escrito polo polifacético peruano-chileno Andrés Bello (1781-1865), e comeza con estes versos: Renunciei a ti. Non era posible/Eran vapores de fantasía;/son ficcións que ás veces dan ao inaccesible/unha proximidade de distancia. No arquivo do blog de hoxe, de xullo de 2017, o escritor Manuel Jabois dixo: Nunha das súas frases máis felices, ese xenio Fernando Fernán Gómez, cuxo nome a peor escoria política de Madrid quixo eliminar dos teatros da cidade —ata quixeron renomealos como "Centro Cultural Vertedoiro de Putas"— escribiu que despois da guerra non chegara a paz, senón a vitoria; é difícil expresar mellor un tempo no que a reconciliación consistía nunha gabia, prisión ou exilio. E despois das viñetas humorísticas, a reflexión do café de sobremesa, hoxe escrita pola politóloga Estefanía Molina, na que di: Os migrantes merecen dignidade e respecto, pero analizar o impacto da inmigración como fenómeno non debería ser tabú nunha democracia. Afianzouse en España a idea de que atraer estranxeiros resolverá todos os males do noso estado de benestar. Non obstante, hai razóns para crer que isto só nos gañará tempo ou, mesmo, que a nosa clase política atopou no factor migratorio unha maneira de remendar eses desafíos demográficos e económicos que o precederon. A desta tarde é da escritora Esther Peñas, quen di: "O que fai fermoso o deserto é que nalgún lugar agocha un pouco de auga", escribiu o aviador e poeta Antoine de Saint-Exupéry. Algo semellante ocorre coa virtude. Embeleza a quen a practica, porque a virtude obriga á acción; polo tanto, quen posúe virtudes convértese en virtuoso. Pódense posuír valores nobres e elevados, pero estes (non é de estrañar que sexan un termo bursátil) só enraízan no abstracto. Non hai adxectivo para describir a quen os cultiva. Finalmente, como sempre, o autor do blog envía os seus desexos diarios de boas noites aos seus lectores, desexándolles todo o mellor da deusa da Fortuna e dos benévolos Destinos. Que teñades un bo día. Espero que as publicacións de hoxe vos resulten interesantes. Tamaragua, amigos. HArendt
ENTRADA NÚM. 11081
No hay comentarios:
Publicar un comentario